Wim Hout

Als tiener hoorde ik voor het eerst de muziek van Erik Satie. De bewondering en verwondering die ik toen voelde, zijn nooit verdwenen. Ik probeerde zijn Gnossiennes en Gymnopédies na te spelen en was gefascineerd door hoe iets dat zo eenvoudig leek toch zoveel emotie kon oproepen. Later ontdekte ik dat het niet mogelijk is dezelfde weg opnieuw af te leggen door iemand anders te imiteren. Iedere componist moet uiteindelijk zijn eigen stem vinden.

Voor mij begint componeren met loslaten. Clichés, conventies en verwachtingen kunnen behulpzaam zijn, maar staan soms ook in de weg. Het creatieve proces is een zoektocht van vallen en opstaan, van intuïtie volgen, twijfelen, kiezen en weer loslaten. Tijdens dat proces is niets fout. Juist de weg naar een compositie en de ervaringen die daarin besloten liggen, geven muziek betekenis.

Naast mijn eigen composities speel ik graag muziek van artiesten die mij door de jaren heen hebben geïnspireerd. Pop, rock, jazz en blues vormen een belangrijk deel van mijn muzikale achtergrond.

Wat mij het meest drijft, is de zoektocht naar muziek die ruimte laat voor stilte, verbeelding en persoonlijke interpretatie. De afgelopen jaren heb ik inspiratie gevonden bij zowel bekende als minder bekende componisten binnen de hedendaagse pianomuziek. Hoewel ik niet graag in stijlen denk, sluit mijn werk waarschijnlijk het meest aan bij de neoklassieke traditie, met invloeden uit ambient en minimalisme.